Carrie Ryan: Śmiercionośne fale

Autor: Carrie Ryan
Tytuł: Śmiercionośne fale
Seria: Las Zębów i Rąk
Stron: 431
Wydawca: Papierowy Księżyc
Moja ocena: 8/10

Powieść Śmiercionośne fale to druga część niezwykłej trylogii Las Zębów i Rąk. Świat opanował tajemniczy wirus, który zmienia ludzi w zombie. Gdy stało się jasne, że walka z zarazą jest trudna, połączone rządy kilku krajów stworzyły Protektorat, którego celem było odizolowanie najbardziej zapalnych miejsc epidemii. W ten sposób powstały wioski i osiedla otoczone naturalnymi  barierami takimi jak góry, wąwozy czy lasy, a dodatkowo, tam gdzie było to konieczne, wzmocnione stalowym ogrodzeniem.

Pierwsza część trylogii przedstawiała żmudną i niebezpieczną podróż nastoletniej Mary przez tytułowy las. Mary i jej przyjaciele musieli opuścić wioskę, po napadzie zombich. Dodatkową motywacją do podróży dla Mary było pragnienie dotarcia do oceanu. W głębi duszy bohaterka miała nadzieję,  że ocean będzie wolny od zarazy. Podróż ta kosztowała ją bardzo wiele, w zasadzie wszystko. Ceną była też rezygnacja z najbliższych i zapomnienie. Mary miała już nigdy nie oglądać się za siebie i nie wracać do przeszłości. I co dalej? Dalej mamy część drugą o sugestywnym tytule Śmiercionośne fale.

Już na samym początku drugiej części autorka zaskakuje czytelnika. Logicznym wydawać by się mogło, że skoro pierwsza część skończyła się w chwili, gdy Mary dotarła nad ocean, to druga część powinna kontynuować jej dalsze poczynania. Bohaterka w dość bolesny sposób przekonała się, że marzenia o wolnym od Nieuświęconych oceanie pozostaną tylko marzeniami. Czeka ją trudna przeprawa przez życie, które będzie pełne walki z zarażonymi. Tymczasem już w pierwszym rozdziale okazuje się, że główną bohaterką i narratorką nie jest Mary, tylko niejaka Gabrielle, zwana przez wszystkich Gabry. Dziewczyna wiedzie względnie bezpieczne życie w nadmorskim mieście, za Barierą. Mieszka w latarni morskiej razem z mamą, której głównym zajęciem jest oczyszczanie plaży z Mudo, których przypływ co kilka godzin wyrzuca na brzeg. I tu niespodzianka; mamą Gabry jest Mary! Starsza o kilkanaście lat, nieco zgorzkniała i rozgoryczona, ale to ona.

Historia zaczyna się, powiedziałabym standardowo. Znamy takie początki z horrorów drugiej kategorii. Grupa młodzieży wybiera się w jakieś odludne, zakazane miejsce, bo jest żądna zabawy i mocnych wrażeń. Decyzja taka oczywiście jest bardzo lekkomyślna i zazwyczaj kończy się tragiczną krwawą jatką. Podbnie mamy w powieści. Gabry i jej przyjaciele wybierają się do opuszczonego lunaparku, poza granice bezpiecznej osady. Wesoła zabawa nagle kończy się atakiem krwiożerczych Mudo. Co prawda szybko pojawi się zaalarmowana straż, ale część nastolatków zostanie już przemieniona, a część aresztowana i poddana karze za złamanie regulaminu, który surowo zabraniał przechodzenia poza ogrodzenie. Jedynie Gabry udaje się uciec i uniknąć kary. Od tej pory dziewczyna będzie zmagać się z wyrzutami sumienia. Jakby tego było mało niebawem pozna prawdę na temat swojego pochodzenia i cały jej świat stanie na głowie. Wszystko to skłoni ją do przeprawy przez ocean, a potem do podróży przez Las Zębów i Rąk. Można powiedzieć, że Gabrielle odbędzie tę samą podróż co kilkanaście lat temu Mary, tylko w drugą stronę.

W Śmiercionośnych falach autorka skupia się na dwóch problemach. 

Pierwszy z nich to kwestia odcięcia się od przeszłości i skupieniu się na tym co ma się teraz. Dobrze to widać w osobach Mary i jej córki. Mary przeżyła swoje i musiała podjąć pewne decyzje, których do dziś ani nie jest pewna, ani nie umie sobie wybaczyć. Kobieta uosabia jednak dojrzałość podszytą bolesnymi doświadczeniami i twardy realizm, którego te doświadczenia ją nauczyły. Mary przestała się łudzić i choć brzmi to smutno, trudno ją o to winić czy osądzać. Gabry uosabia młodzieńczy zapał, bunt i lekkomyślność, która każe jej sądzić, że nie ma odcieni szarości, coś jest albo białe albo czarne. Wybory, których przyjdzie jej niebawem dokonać i decyzje, które będzie musiała podjąć, zmuszą ją do weryfikacji swoich poglądów. 

Drugą kwestią, która w powraca co jakiś czas w toku akcji jest kwestia człowieczeństwa lub jego braku. Gabry od zawsze uczono, że Mudo to bezmózgie potwory, które należy eliminować. W chwili powrotu już nie są ludźmi, nie mają uczuć, ani nic ludzkiego. Pragną tylko zarażać i patrząc na ich reakcję na ludzkie ciepło lub krew, trudno sądzić inaczej. Kiedy jednak zarażeniu ulegną bliscy Gabry dziewczyna nieco ten pogląd zmieni. Czy znajdzie konkretne odpowiedzi na swoje pytania? Jakie decyzje podejmie?

Druga część trylogii jest napisana i poprowadzona podobnie jak część pierwsza. W tle wszędzie są obecni Mudo czy jak kto woli Nieuświęceni. Gabry, podobnie jak Mary, przeżywa miłosne rozterki, rozdarta między dwoma wartościowymi młodzieńcami. Bohaterowie kierują się pragnieniami i uparcie szukają lepszego świata, mają jednak świadomość, że takowy może nie istnieć. Na jaw wychodzą stare tajemnice i nagle okazuje się, że każde pokolenie ma te same marzenia, które potem życie różnie weryfikuje. 

Bardzo dobrze udało się też autorce odtworzyć atmosferę zagrożenia i śmieci, ci wszędzie snujący się, jęczący Mudo byli doprawdy przerażający. 

Powieść kończy się podobnym zawieszeniem, jak część poprzednia. Mam jednak nadzieję, że część trzecia uzupełni pewne fabularne luki i wyjaśni to co nie zostało dopowiedziane. Krótko mówiąc, czekam  niecierpliwie na część finałową. 

Książkę polecam w zasadzie każdemu. Można ją traktować jak dobrą młodzieżówkę, powieść z serii świat po katastrofie czy przygotówkę z krwawymi wstawkami. Każdy powinien tu znaleźć coś dla siebie.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Papierowy Księżyc 

oraz Tirin. 

Pozdrawiam ciepło!

Recenzja opublikowana także na:

Księgarnia Matras

Księgarnia Gandalf

Księgarnia Fabryka.pl

James Dashner: Próby ognia

Autor: James Dashner
Tytuł: Próby ognia, cz.2
Seria: Więzień labiryntu
Wydawca: Papierowy Księżyc
Stron: 415
Moja ocena: 8/10

Książek wchodzących w skład trylogii Więzień labiryntu, nikomu specjalnie przedstawiać ani zachwalać nie trzeba. Ciekawą fabułą, intrygującą historią i nietuzinkowymi postaciami James Dashner zyskał sobie  szerokie grono czytelników z zapałem i rumieńcami na twarzy pochłaniającymi kolejne części serii.

Próby ognia to druga część trylogii. Finał części pierwszej dał i bohaterom i czytelnikom podszytą podejrzeniem nadzieję, że oto wszelkie niedogodności i kłopoty się skończyły. Wyjście z labiryntu, konieczne aczkolwiek skutkujące śmiertelnymi ofiarami wśród Streferów, miało być końcem testu. Okazuje się jednak, że w przypadku tej historii określenie "mniejsze i większe zło"  nabiera nowego, złowrogiego znaczenia. 

Po krótkim odpoczynku w bezpiecznych dormitoriach chłopcy dostają informację, że Labirynt był pierwszą częścią testu. Czas na drugą i rzekomo ostatnią. Ma być ona niebezpieczna, ale kluczowa dla badań, które prowadzi DRESZCZ. Strefrzy mają odbyć dwutygodniową podróż przez spaloną słońcem pustynię i dotrzeć do wyznaczonego miejsca. Po drodze oczywiście zostaną poddani licznym próbom, będą zmuszeni walczyć nie tylko z głodem, pragnieniem, spiekotą słoneczną, ale też z chorymi Poparzeńcami i być może z członkinami grupy B. Bo raptem teraz okazuje się, że równolegle w tę samą podróż wyrusza też grupa dziewcząt. 

Thomas, który przed wyjściem na pustynię utracił telepatyczny kontakt z Teresą, jest pełen najgorszych przeczuć. Martwi go nie tyle sama podróż, ale świadomość, że gdzieś tam z bezpiecznego miejsca przyglądają się im ludzie sprawujący kontrolę nad każdym krokiem i każdą decyzją Streferów.  Jeszcze bardziej martwi go fakt, że na szyi każdego z chłopców pojawił się tatuaż jasno określający pozycję danego chłopca w grupie. Na jego szyi widnieje informacja, że ma zostać zabity. 

Druga cześć trylogii jest równie tajemnicza jak pierwsza. Bohaterowie nadal nie odzyskali wspomnień, jedynie Thomas ma pewne niejasne przebłyski, z których jednak mało rozumie. Wciąż mówi się o jakichś wzorach i zmiennych, dostarczaniu danych i reakcjach. Chłopcy są traktowani jak króliki doświadczalne i tak się czują.  Najgorsze jak dla mnie było nieustanne poddawanie w wątpliwość ich wzajemnej lojalności i przywiązania. Koniec końców Thomas, dla którego Teresa była kimś bardzo bliskim, zwątpił w nią, bo przestał odróżniać prawdę od kłamstwa i udawania. Zmęczyło go ciągłe zastanawianie się i zachodzenie w głowę, co jest faktem, a co pozorem. A skoro Thomasowi zamieszano w głowie, to czytelnikowi, który był z nim od samego początku, także. Druga część kończy się równie tajemniczo jak pierwsza i od razu chciałoby się poznać finał całej historii, niestety trzeba będzie na to zaczekać do jesieni. 

Oprócz starannie zbudowanej atmosfery tajemnicy mamy tu elementy znane już z części pierwszej.  Streferzy nadal posługują się swoim specyficznym żargonem, w którym bez problemu można się dopatrzeć zakamuflowanych ksywek, wyzwisk, czy przekleństw.  Już sam początek podróży, podczas wychodzenia na spaloną ziemię obfituje w drastyczne sceny, gdy bohaterowie zastają zaatakowani przez dziwaczną srebrną substancję, która po oblepieniu głowy ofiary, oddziela ją z chirurgiczną precyzją od reszty ciała. 

W dalszej części wędrówki chłopcy spotykają się też z ofiarami Pożogi, Poparzeńcami. Ponieważ są to jednak osoby w początkowym stadium choroby, funkcjonują póki co dość dobrze. Ten wątek moim zdaniem potraktował autor trochę po macoszemu, bowiem z całej grupy zarażonych, pozostawił tylko dwie osoby. 

Najważniejsze postaci w zasadzie jakiejś wielkiej przemianie nie podlegają. Ze zdumiewającym uporem prą na przód i zachowują się nadzwyczaj dojrzale. 

Z rozdziału na rozdział zagadki się mnożą i czytelnik może jedynie, podobnie jak Thomas, gubić się w domysłach.  Jak dla mnie najbardziej zagadkowym wątkiem jest osoba Teresy, której motywów za nic nie byłam w stanie rozgryźć. Już sama nie wiem, czy z niej wielka kłamczucha, zdrajczyni, fanatyczka, czy marionetka  DRESZCZU. To jedna z rzeczy, której najmocniej jestem ciekawa, jeśli idzie o trzecią część.

Próby ognia to udana kontynuacja Więźnia labiryntu. Z każdym kolejnym rozdziałem jest coraz ciekawiej i trudno się od książki oderwać nie skończywszy jej na amen. 

Polecam książkę czytelnikom lubiącym historie spod znaku "po katastrofie", z wątkiem "wielkiego brata". 

Dobra intryga, niezwyczajni bohaterowie, zaskakujące zwroty akcji i liczne zaskoczenia to wszystko zagwarantuje Wam powieść Próby ognia. 

Polecam. 

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Papierowy Księżyc 

oraz Tirin. 

Pozdrawiam ciepło!

Recenzja opublikowana także na:

nakanapie.pl

Księgarnia Gandalf

Księgarnia Matras

Księgarnia Fabryka.pl

Stephen King: Joyland

Autor: Stephen King
Tytuł: Joyland
Wydawca: Prószyński i S-ka
Stron: 336
Moja ocena:8/10

Wczoraj skończyłam czytać najnowszą powieść Stephena Kinga  i teraz zastanawiam się, jak w ogóle zacząć tę refleksję. Tworząc swoje historie (powieści, opowiadania, nowelki, scenariusze, a nawet komiksy) od 40 lat pisarz ten wyrobił sobie nie tylko swoistą markę i styl, ale też zapracował na sławę, miano mistrza pióra i liczne rzesze fanów, które z utęsknieniem czekają na każdą jego książkę.  Oczywiście przez lata pisania warsztat pisarza się zmieniał, ewoluował i rozwijał. Jednak ten, kto Kinga czyta stale i na bieżąco, wie  że są w jego twórczości pewne stałe tematy i motywy, dzięki którym mimo upływu lat i zmieniających się czasów, każdy czytelnik znajdzie coś dla siebie.  

Książki Kinga zaczęłam czytać pod koniec studiów, korzystając z dobrodziejstw biblioteki uczelnianej  i w najbliższych latach udało mi się przeczytać niemal wszystko co napisał. Siłą rzeczy w dziedzinie horroru i książkowej sensacji doszło u mnie do tego, że już po żadnego innego autora sięgnąć nie mogę. Książki Kinga nałożyły na mój czytelniczy gust coś w rodzaju blokady. Po Kingu wszystko jest dla mnie po prostu gorsze. Gdybym zaczęła od innych autorów, a potem sięgnęła po jego książki, może byłoby inaczej. A tak zatrzymałam się na Kingu i jestem mu wierna. 

Joyland to najnowsza powieść tego autora wydana tej wiosny w Polsce nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Kusi, by rzec minipowieść, bowiem książka jest niewielka objętościowo i bardziej przypomina niektóre z dłuższych opowiadań tego autora niż normalną, wielgachną powieść. 

Refleksyjny i gorzki w swej wymowie Joyland ma jednak swój niezaprzeczalny urok oraz sugestywny klimat, dzięki czemu na długo zapada w czytelniczą pamięć.

W swojej książce King porusza wiele tematów. Pisze o młodości, która mija tak szybko, a jednak zostawia wiele długo gojących się ran i wspomnień pod tytułem pierwsze. Pierwsza praca, pierwsza miłość, pierwszy seks, pierwsze poważne decyzje i zmagania się  z życiem. Niekiedy bywają to rzeczy drobne, kiedy indziej duże, ale zawsze w znaczący  sposób wpływają one na nasze dalsze życie, sprawiają, że dojrzewamy, zyskujemy krzepę do dalszego zmagania się z naszym losem i pragnieniami, które chcielibyśmy urzeczywistnić. Autor mówi też o śmierci, która często, zwłaszcza w przypadku dzieci, przychodzi zbyt szybko.

Głównym bohaterem książki jest 21-letni student Devin Jones, który na okres wakacji, a potem na nieco dłużej, zatrudnia się w lunaparku o tytułowej nazwie Joyland. Akcja powieści toczy się w roku 1973 w cieniu afery z prezydentem Nixonem, śmierci jednego ze słynnych aktorów Hollywood E. G. Robinsona oraz dramaturga N. Cowarda. Narratorem całej historii jest starszy o 40 lat Devin, często dokonujący porównań między latami swojej młodości, a czasami, w których przyszło mu się zestarzeć.

Ponieważ Devin groszem nie śmierdzi, postanawia poszukać pracy. Finansowo wspiera go co prawda jego ojciec, ale młodzieniec chce sobie choć trochę dorobić. Pracę w Joylandzie otrzymuje nadspodziewanie łatwo i w zasadzie jest pełen dobrych przeczuć. Jak sam wspomina po latach rok ten okazał się dla niego przełomowy. Był to rok, w którym jego dziewczyna (co do której miał poważne plany, nie tylko w zakresie utraty dziewictwa) złamała mu serce. W tym też roku Devin podjął decyzję, by zrobić sobie rok przerwy w studiowaniu, uratował życie trzem osobom, a największą sławę zyskał, jako ukochany przez dzieci pies Howie, maskotka i znak firmowy Joylandu.

Tytułowy Joyland, kraina radości to także firmowy znak tamtej epoki. Dziś taki lunapark zamknęliby już na samym początku inspekcji za brak zabezpieczeń, niewykwalifikowanych pracowników, łamanie przepisów bhp itd. O dziwo pomimo tych wszystkich braków wesołe miasteczko funkcjonowało nadzwyczaj dobrze, dając odwiedzającym masę rozrywki, a z zatrudnionej załogi czyniąc jedną wielką rodzinę, co w czasach dzisiejszych jest raczej rzadkością. 

Devin szybko poznaje także lokalną legendę o duchu zamordowanej dziewczyny i jest to jedyny mroczny akcent Joylandu. W dramatycznym finale okaże się jednak, że wszystko co się do tej pory bohaterowi zdarzyło,  drobnymi krokami prowadziło go od odkrycia prawdy na temat tożsamości zabójcy, który, jak to często w takich historiach bywa, ukrywał się tuż tuż pod nosem wszystkich, drwiąc z nich w żywe oczy.

Pewnym novum  w tej książce są bardzo krótkie rozdziały, często nawet na pół strony, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę szybko i łatwo. Ponieważ King kocha detale i powolne, niekiedy wręcz ślamazarne rozwijanie się akcji, nie może tego zabraknąć także i tutaj. Przeżycia głównego bohatera stopniowo, jakby mimochodem doprowadzą go do odkrycia strasznej prawdy i konfrontacji w mordercą, stanie się to jednak naprawdę przypadkiem. Dev bowiem zajmuje się pracą i samym sobą. Nigdy nie stawiał sobie za cel rozwiązania zagadki sprzed lat. Dzięki temu bohater jest bardziej wiarygodny i zwyczajnie prawdziwy. 

Joyland pomimo radosnej wymowy tytułu jest historią gorzką i skłaniającą do refleksji. Nie wszystko w życiu układa się tak jakbyśmy tego chcieli i nie zawsze jest to nasza wina. Po prostu często składa się na to wiele rożnych okoliczności, na które nie mamy wpływu. Naszą rolą jest robić wszystko, by ziścić nasze marzenia i zrealizować plany, los bywa jednak przekorny i to jest lekcja, którą wynosi z tej historii nie tylko Dev, ale też i czytelnik.

Joyland na pewno spodoba się miłośnikom twórczości tego autora (tak jak mnie). Każdy kto szuka czegoś innego, refleksyjnego, z nutką mrocznego klimatu zagadki sprzed lat i nostalgicznej tęsknoty za tym co minęło, za kompletnie inną epoką, powinien sięgnąć po tę książkę. 

Polecam.

Za książę serdecznie dziękuję 

pani Annie z Wydawnictwa Prószyński i S-ka. 

Pozdrawiam ciepło!

Recenzja opublikowana także na:

Merlin

Empik

Gandalf

Matras

Eva Voller: Złoty most

Autor: Eva Voller
Tytuł: Złoty most
Stron: 436
Wydawca: EGMONT Literacki
Moja ocena: 8/10

Powieść Złoty most to druga książka autorstwa E. Voller oraz kontynuacja przygód Anny i Sebastiana. Młodzi bohaterowie pod baczną opieką Starców podróżują w czasie i zapobiegają wydarzeniom, które mogłyby źle wpłynąć na przyszłość świata.

Lektura części pierwszej zatytułowanej Magiczna gondola była dla mnie prawdziwą przyjemnością, dlatego od razu sięgnęłam po Złoty most, zaciekawiona co też przydarzy się Annie i Sebastianowi i do jakiej epoki tym razem przyjdzie im trafić.
Na początku towarzyszymy bohaterom w jednej z podróży i jesteśmy świadkami jak uwalniają z więzienia słynnego Casanovę. Przy okazji dowiadujemy się, że od wydarzeń z części pierwszej minęło ponad półtora roku. Anna wciągnęła się w podróżowanie w czasie i całkiem nieźle się w tym wszystkim odnajduje. Przy sobie ma ukochanego Sebastiana, ich miłość kwitnie i tylko brak pomysłu na to, kim chciałaby być po zakończeniu szkoły, nieco psuje jej humor.
Po uratowaniu uwodziciela wszech czasów bohaterowie wracają do swojej epoki. Anna podchodzi do egzaminów i właśnie wtedy dostaje wiadomość od Jose, że musi natychmiast lecieć do Paryża, bo Sebastian znalazł się w niebezpieczeństwie. Tym razem główną bohaterkę czeka podróż do XVI wiecznej Francji, epoki muszkieterów i kardynała Richelieu czyli czasów, które najlepiej znamy z książek Aleksandra Dumasa.
Po przeskoku do przeszłości Anna, ku swojej rozpaczy dowiaduje się, że Sebastian z niewiadomych przyczyn stracił pamięć i jest teraz jednym z muszkieterów kardynała. Bohaterka już na samym wstępie próbuje przywrócić ukochanemu wspomnienia i szybko przekonuje się, że czeka ją naprawdę trudne zadanie. Sebastian bowiem jest nie tylko bardzo podejrzliwy i nieufny, ale też ktoś kto grzebał w jego wspomnieniach zrobił to bardzo dokładnie.
Anna nie mając innego wyjścia, decyduje się zostać w Paryżu, tym bardziej, że czeka ją też inne zadanie do wykonania.
Druga część serii o podróżnikach w czasie oparta jest na bardzo podobnym schemacie jak pierwsza. Anna znowu musi ciężko pracować, znosić niewygody i wszechobecny brud i odór. Spotyka na swojej drodze nowych znajomych i podobnie, jak w części pierwszej jedni okażą się lojalni, a  inni powodowani chciwością  zdradzą. Pierwszy przeskok się nie uda, gdyż  okaże się, że zadanie nie jest wykonane, a Anna będzie miała możliwość przekonać się, co mogłoby się zdarzyć, gdyby nie dokonano interwencji.
Nie zmienia to faktu, że historia jest bardzo przyjemna w odbiorze i dobrze skonstruowana. Dzięki amnezji Sebastiana, Anna i on mogą na nowo przeżyć zakochanie i miłosne podchody, choć tak naprawdę więcej tu ich sprzeczek niż zalotów, co jednak dodaje opowiadanej historii komizmu i smaczku.
Główna bohaterka dwoi się i troi, stara się wykonać zadanie, a przy okazji wzdycha, roni łzy i nogi się pod nią uginają, bo właśnie w ten sposób Anna reaguje na Sebastiana. Akurat to ostatnie nieco mnie irytowało. W Magicznej gondoli romansu było znacznie mniej, a Anna nie płakała co rusz. W części drugiej amnezja ukochanego bardzo Annę boli i nieustanie przyprawia ją o ataki płaczu. Z tego powodu w pewnym momencie zaczęło mi brakować stanowczej i zaradnej Anny.
Podobnie jak przy średniowiecznej Wenecji, tak i tu autorka  ciekawie i barwnie odmalowała Paryż zarówno ten ubogich, jak i bogatych. Po raz kolejny także działa blokada językowa, zmieniająca słowa bohaterki na ówczesne. Często nie były to dokładne odpowiedniki ze względów zrozumiałych; w końcu język to twór stale ewoluujący.
Złoty most jest godnym następcą Magicznej gondoli i aż chciałoby się od razu sięgnąć po kolejną część przygód podróżników w czasie. Historia jest lekka, zabawna i czyta się ją naprawdę przyjemnie. Polecam, bo naprawdę warto. Każdy miłośnik przygód, szczypty romansu i historii z pewnością znajdzie tu coś dla siebie.
Za książkę serdecznie dziękuję
pani Kasi z Wydawnictwa EGMONT Literacki.

Pozdrawiam ciepło!




Recenzja opublikowana także na:
nakanapie.pl
Księgarnia Gandalf
Księgarnia Matras
Księgarnia Fabryka.pl

Eva Voller: Magiczna gondola

Autor: Eva Voller
Tytuł: Magiczna gondola
Stron: 464
Wydawca: EGMONT Literacki
Moja ocena: 9/10

Powieść Magiczna gondola została wydana w serii Poza czasem. Brzmi to bardzo intrygująco, a jeśli dodać do tego tytuł i gondolę kojarzoną z romantyczną Wenecją oraz dziewczynę  z okładki w masce na twarzy, to czytelnik już ma garść powodów, by po książkę sięgnąć z bardzo dobrym nastawieniem.

Główną bohaterką powieści jest 17-letnia Anna, która wraz z rodzicami spędza wakacje w Wenecji. Dziewczyna niczym nie różni się od swoich rówieśników. Czas wakacji najchętniej spędzałaby na lenistwie, długim spaniu oraz buszowaniu po sklepach, a także na słuchaniu muzyki oraz korzystaniu z Internetu.

Jednym ze znaków rozpoznawczych Wenecji są gondole czyli łodzie służące do przemieszczania się po kanałach miasta. Któregoś dnia, podczas spaceru z rodzicami Anna zauważa, że jedna z gondoli jest czerwona, a przecież wiadomo, że wszystkie gondole są czarne. Niedługo potem w trakcie oglądania parady historycznych łodzi dziewczyna wpada do wody. Szybko zostaje uratowana, zanim jednak wejdzie na pomost, zobaczy migoczące światło i odbędzie najdziwniejszą podróż swojego życia. Przeniesie się bowiem do Wenecji z XV  wieku. Bohaterka pozna tam nowych przyjaciół, zdobędzie wrogów oraz oczywiście przeżyje wielką miłość. Przede wszystkim jednak będzie miała okazję i przymus (ponieważ będzie zobligowana do dłuższego pobytu w przeszłości) do poznania realiów ówczesnego życia, zgłębienia zupełnie innej mentalności ludzi oraz do dokonania pewnych porównań między epoką, w której się urodziła, a tą do której trafiła.
Najzabawniejszym, jak dla mnie, aspektem pobytu Anny w średniowiecznej Wenecji był fakt, że bohaterka nie mogła wielu rzeczy powiedzieć tak jakby chciała lub w ogóle nie mogła ich wymówić. Włączała się wówczas specyficzna blokada dosłownie sznurująca Annie usta lub przerabiająca współczesne słowa na odpowiedniki średniowieczne.
Bardzo podobała mi się również główna bohaterka. Anna nie jest trzpiotką, która nieustannie wzdycha lub się rumieni. Gdy musi, stara się przystosować do trudnych warunków, korzystania z nocnika, mycia się na podwórzu i chodzeniu w brudnych ubraniach. Nie brakuje jej także zdecydowania i uporu, by poznać całą prawdę na temat podróży w czasie oraz wrócić do domu i rodziców. Jej postać jest, powiedziałabym, wypośrodkowana. Ani zbyt słodka, ani zbyt super. Zupełnie przeciętna, choć bardzo sympatyczna dziewczyna, która radzi sobie jak umie. Jest też dociekliwa i wykazuje się odwagą i zaradnością w trudnych sytuacjach, zagrażających jej życiu. Okazuje się bowiem, że podróżnicy w czasie mają wpływ na przeszłe wydarzenia, a ingerencja w nie może wpłynąć korzystnie lub tragicznie na wydarzenia przyszłe. Podobnie jest z Anną. Po przybyciu do przeszłości bohaterka poznaje Klaryssę, która tkwi tutaj już od pięciu lat. Po pewnym czasie wychodzi na jaw, że jest to skutek jej zaniedbania, swoista pokuta za to, że w żądanym momencie nie pomogła komuś, kto tej pomocy potrzebował. Zdeterminowana Anna stara się zrobić wszystko, aby nie powtórzyć błędu przyjaciółki.
Powieść Magiczna gondola jest napisana prostym, zabawnym językiem, czyta się bardzo szybko, dzięki temu, że nie ma w niej dłużyzn. Akcja toczy się dość wartko, opisy są barwne i wnikliwe, a zakończenie całej historii naprawdę zadowalające.
Przygody Anny w romantycznej Wenecji powinny się spodobać nie tylko nastoletnim, ale i starszym czytelniczkom. Magiczna gondola to odpowiednia historia na wakacyjne popołudnie.
Mnie książka naprawdę przypadła do serca i od razu sięgam po jej kontynuację pt. Złoty most.
Polecam. Spodoba się Wam!
Za możliwość towarzyszenia Annie w podróży po Wenecji
serdecznie dziękuję pani Kasi z Wydawnictwa EGMONT Literacki.

Pozdrawiam ciepło!





Recenzja opublikowana także na:
nakanapie.pl
Księgarnia Gandalf
Księgarnia Matras

Najprzyjemniejsze i najmilsze, co może usłyszeć nauczyciel...

W ciągu całego roku szkolnego bywają dni dobre i mniej dobre. Niekiedy w natłoku obowiązków i innych spraw pozaszkolnych, ciężko dostrzec 

jakiekolwiek pozytywy. Zdarza się, że nachodzą mnie wątpliwości, że mogę coś zrobić, że mam na cokolwiek wpływ, że komuś moje starania wyjdą na dobre. 

Często mam wrażenie, że moje słowa trafiają w próżnię lekceważenia, rozbijają się o mp3 i jedzone ukradkiem paluszki,  a ja sobie tylko tak gadam, gadam i gadam. 

A potem przychodzi jeden dzień, tak jak właśnie ten dzisiejszy. Wchodzę do szkoły. Jestem ubrana na galowo, więc idę powoli, bo buty nie pozwalają na szybsze tempo. Zatrzymują mnie moi uczniowie i słyszę mniej więcej takie oto słowa: 

"Chciałyśmy podziękować, że zawsze z nami Pani była, w te dobre i w te gorsze dni i za te wszystkie rady, jakie nam Pani dawała. W przyszłym roku obiecujemy się bardziej starać. I życzymy udanego wypoczynku". 

Robi mi się tak miło, że nie da się tego opisać słowami. A w zasadzie żadne w tej chwili nie są potrzebne.

Stos 6/2013

Stos jaki jest każdy widzi. Kolejno od góry zatem:

1. E. Voller: Magiczna gondola, od pani Katarzyny z wydawnictwa Egmont Literacki. Już przeczytana, recenzja jutro. 

2. E. Voller: Złoty most, j.w.

3. L. Bardugo: Cień i Kość, egzemplarz przedpremierowy, od wydawnictwa Papierowy Księżyc.

4. J. Dashner: Próby ognia, j.w.

5. C. Ryan: Śmiercionośne fale, j.w.

6. J. Noon: Wurt, kolejna pozycja z UW,od pani Katarzyny z Wydawnictwa MAG. 

7. S. Erikson: Przypływy nocy, j.w. 

8. S. Erikson: Łowcy kości  j.w. 

Wydawnictwom serdecznie dziękuję za książki! 

Moje wakacje coraz bliżej. Wtedy zabiorę się na serio za kilka rzeczy, mi.in. za odpoczynek mentalny i czytanie. Ech, pięknie będzie!

Pozdrawiam i miłego popołudnia!